خطر همیشه در کمینه


فریبا صالحی نویسنده : فریبا صالحی
تعداد بازدید :2168
خطر همیشه در کمینه

علی رغم اینکه از وقتی اومده تموم زندگیمو در برگرفته و همیشه حواسم بهش هست اما انگار اونم تموم حواسش هست که همه جوره خطر کنه و هر بار دلمو بیشتر بلرزونه... اما خب خطر کردن جزء لاینفک زندگیشونه، در واقع یه مرحله مهم از رشدشون، تا نیفتن بلند شدنو یاد نمی گیرن، تا موانعی سر راهشون نباشه برداشتنشو یاد نمی گیرن...
تا زخمی نشن سیستم ایمنیشون تقویت نمیشه...
کودکان زیر دو سال به ندرت بیش از ۶۰ تا ۷۰ متر در هنگام بازی از مادرشون فاصله می گیرن، از این سن تا ده سالگی همراه با مهارتهای حرکتی و افزایش آن، مهارتهای لازم برای جهت یابی و پیدا کردن راه خانه، این مسافت به طور مرتب افزایش می یابد.
این روانشناسی تکاملیه که میگه آسیب پذیری کودک کم سن و سال نسبت به آسیب های فیزیکی و زیستی، زنده ماندن تا سن بلوغ خود چالش بزرگیه.
پس خطر همیشه در کمینه... مهم اینه که در درجه اول خونه و محیطی که بچه ها در اون هستن رو به اندازه کافی ایمن کنیم و وسایل و موادی که آسیب زا هستند رو از دسترسشون دور کنیم.
البته مهمتر از نظر من اینه که واکنش خودمون تو این مواقع چی باشه، بچه ها همیشه حواسشون هست حتی تو اوج گریه و زاری... پس بهتره واکنشی نشون ندیم که سرخورده بشن و احساس کنن اشتباه بزرگی مرتکب شدن، کاری که اونا میکنن از نظر خودشون کاملا طبیعیه و تو این مواقع دلیل داد و فریاد زدن و حرفای ما رو نمی فهمن. پس ضمن اینکه باید احساساتشون رو تایید کنیم، جو رو باید طوری عوض کنیم که بچه ها متوجه بشن هر مشکلی قابل حله.

برگرفته از کتاب کودک و طبیعت نوشته پیتر کان،استفن کلرت، ترجمه عبالحسین وهابزاده، آرش حسینیان


منبع : برگرفته از پیج اینستاگرامی

https://www.instagram.com/biofiliaaa

نظرات کاربران